— Wiesz, Taniu… nie mam do ciebie pretensji. Głos Ludmiły Wasiliewny był tak łagodny i słodki, że ktoś, kto nie znał prawdy, mógłby pomyśleć, że słucha słów pełnych troski. Tania jednak wiedziała swoje. Za każdym jej zdaniem kryła się ukryta szpila.
— Po prostu każda kobieta ma w domu swoje miejsce. Swoje zadanie. Ja na przykład zawsze wiedziałam, że urodziłam się po to, żeby trzymać rodzinę razem.
Teściowa siedziała na czele stołu niczym królowa na tronie, jakby to ona była właścicielką mieszkania, a nie Tania. Obok niej siedziała jej córka Irina, jej mąż Giennadij oraz ciotka Zinajda. Naprzeciwko nich siedział Siergiej… mąż Tani.
Milczał.
Powoli obracał łyżeczkę między palcami i unikał jej wzroku. Duszne, sierpniowe powietrze wypełniało mieszkanie. Okna były szeroko otwarte, ale do środka nie wpadał nawet najmniejszy powiew świeżego powietrza. Na stole stała wystygła herbata i talerz ciastek, których nikt nawet nie tknął.
Z pozoru wyglądało to jak rodzinne spotkanie.
Ale nim nie było.
To był sąd.
Tania zrozumiała to w chwili, gdy usłyszała dzwonek do drzwi.
Wszystko zaczęło się miesiąc wcześniej.
Siergiej po raz kolejny przestał chodzić do pracy.
Nie dlatego, że był chory.
Nie dlatego, że wydarzyło się coś poważnego.
Po prostu… nie miał ochoty.
Budził się w południe, godzinami patrzył w sufit, a później dzwonił do swojej matki. Niecałą godzinę później Ludmiła pojawiała się z garnkiem zupy i miną kobiety, która właśnie poświęca całe swoje życie dla ukochanego syna.
— Mój biedny chłopak jest wykończony — powtarzała za każdym razem.
Tania słyszała te słowa w kółko.
Wykończony…
Czym?
Pracą, której nie wykonywał?
Obowiązkami, od których uciekał?
Decyzjami, których nigdy nie chciał podejmować?
Cztery lata małżeństwa minęły jak powoli działająca trucizna.
Na początku były tylko „rady mamy”.
Potem wizyty trzy razy w tygodniu.
A później teściowa zaczęła wchodzić do ich mieszkania nawet wtedy, gdy Tania była w pracy. Pewnego dnia wróciła do domu i odkryła, że cała sypialnia została przemeblowana.
— Tak jest o wiele lepiej, uwierz mi — powiedziała teściowa z uśmiechem.
Tania wtedy milczała.
Tak jak milczała niemal zawsze.
Pracowała od rana do wieczora jako księgowa, opłacała rachunki, gotowała, sprzątała i dbała o cały dom.
A Siergiej…
„Szukał siebie”.
Tak nazywała to jego matka.
Tyle że zawsze znajdował pieniądze na drogie buty, kolacje z przyjaciółmi i kolejne wymówki.
A teraz…
Wszyscy zebrali się tutaj, żeby przekonać Tanię, że to właśnie ona jest problemem.
Ludmiła Wasiliewna wzięła głęboki oddech.
— Wszyscy omówiliśmy tę sytuację — powiedziała tonem sędziego. — Uważamy, że Siergiej powinien tymczasowo zamieszkać u mnie. Dopóki wszystko się nie uspokoi. A jeśli chodzi o mieszkanie… możecie je wynająć. Będziecie mieli dodatkowy dochód.
Tania powoli odwróciła się w stronę męża.
— A ty czego chcesz, Siergiej?
Wzruszył obojętnie ramionami.
— Mama wie najlepiej…
W tej chwili coś w Tani umarło.
Ale jednocześnie…
narodziło się coś zupełnie innego.
Wstała bez słowa.
Poszła do sypialni. Otworzyła górną szufladę komody.
Wyjęła zwykłą niebieską kopertę przewiązaną sznurkiem.
Następnie powoli wróciła do salonu.
Położyła ją na stole.
Dźwięk koperty uderzającej o drewniany blat zabrzmiał głośniej, niż ktokolwiek się spodziewał.
Wszyscy zamilkli.
— Skoro rozmawialiście o mieszkaniu…
Jej głos był spokojny.
Niezwykle spokojny.
— To zacznijmy właśnie od tego.
Otworzyła kopertę.
Wyjęła pierwszy dokument.
— Mieszkanie zostało w całości kupione za pieniądze ze sprzedaży mieszkania mojej babci.
Wyjęła drugą kartkę.
— To jest umowa kupna-sprzedaży.
Trzeci dokument.
— A to potwierdzenie wpisu własności.
Podniosła wzrok i spojrzała na wszystkich po kolei.
— Jedyną właścicielką tego mieszkania… jestem ja.
Twarz teściowej nagle zastygła. Siergiej wreszcie odłożył łyżeczkę.
Nikt się nie odezwał.
Po raz pierwszy tego wieczoru…
cisza nie należała do Tani.
Tym razem należała do wszystkich pozostałych.