— Ty jesteś normalna?! — wrzeszczała teściowa na synową. — Ani pieniędzy, ani pracy. I jeszcze żadnych dzieci!
Stałam w kuchni z kubkiem herbaty w dłoniach i patrzyłam na kobietę, która od kilku lat zachowywała się tak, jakby moje życie było jej własnością.
— Mamo, wystarczy — powiedział mój mąż, Marek.
— Nie, nie wystarczy! — odburknęła. — Od trzech lat jesteście małżeństwem. Ona nie pracuje, nie zarabia, dzieci nie chce mieć, a ty jeszcze ją utrzymujesz!
Spojrzałam na Marka. Spodziewałam się, że jak zwykle stanie po jej stronie.
Tym razem jednak milczał.
Teściowa uśmiechnęła się triumfalnie.
— Widzisz? Nawet mój syn wie, że mam rację. Kobieta powinna coś wnosić do rodziny.
Odłożyłam kubek.
— Ma pani rację — powiedziałam spokojnie.
Zapadła cisza.
Teściowa aż zamrugała.
— Co powiedziałaś?
— Powiedziałam, że ma pani rację. Kobieta powinna coś wnosić do rodziny.
Marek spojrzał na mnie z niepokojem.
— Kochanie…
— Nie, Marek. Dzisiaj ja dokończę.
Wyjęłam telefon z kieszeni i otworzyłam aplikację bankową.
— Od trzech lat nie pracuję na etacie, ponieważ to ja prowadzę firmę, którą założyłam jeszcze przed ślubem. To ja opłacałam większość rachunków. To ja zapłaciłam za remont tego mieszkania.
Teściowa prychnęła.
— Jaką firmę? Przecież mówiłaś, że jesteś bezrobotna!
— Bo nigdy nie zapytała pani, czym się zajmuję.
Odwróciłam telefon w jej stronę.
Na ekranie widniało potwierdzenie przelewu na konto Marka.
— Co miesiąc przelewałam mężowi pieniądze na jego konto, żeby mógł spokojnie rozwijać swoją działalność.
Marek pobladł.
— Nie musiałaś tego mówić…
— Musiałam.
Teściowa wpatrywała się w ekran.
— To niemożliwe.
— A jednak.
Wtedy wyjęłam z szuflady teczkę z dokumentami.
— A teraz najważniejsze. To mieszkanie, w którym pani mieszka od ośmiu miesięcy, również należy do mnie.
Jej twarz momentalnie straciła kolor.
— Co?
— Kupiłam je dwa lata przed ślubem. Pozwoliłam pani tu zamieszkać, kiedy straciła pani swoje mieszkanie.
Marek spuścił wzrok.
— Mamo, mówiłem ci, żebyś przestała ją obrażać.
Teściowa spojrzała na niego z niedowierzaniem.
— Ty o tym wiedziałeś?
— O wszystkim.
Przez chwilę nikt się nie odzywał.
W końcu teściowa zacisnęła usta.
— Ale dzieci? Dlaczego nie chcecie mieć dzieci?
Westchnęłam.
— Chcemy. Tylko najpierw chcieliśmy mieć pewność, że będziemy rodziną we dwoje, a nie rodziną zarządzaną przez panią.
Marek podszedł do mnie i ujął mnie za rękę.
— I dlatego podjęliśmy decyzję — powiedział. — Mama musi się wyprowadzić.
Teściowa patrzyła na nas, jakby właśnie usłyszała wyrok.
— Wyrzucacie mnie?
— Nie — odpowiedziałam spokojnie. — Dajemy pani trzydzieści dni.
Kiedy wyszła z kuchni, Marek długo milczał.
— Przepraszam — powiedział w końcu.
Spojrzałam na niego.
— Za co?
— Za to, że pozwoliłem jej myśleć, że jesteś nikim.
Uśmiechnęłam się smutno.
— Najgorsze nie było to, co mówiła twoja matka. Najgorsze było to, że przez tak długi czas bałam się powiedzieć jej prawdę.
Marek mocniej ścisnął moją dłoń.
A następnego ranka po raz pierwszy od naszego ślubu obudziliśmy się w domu, w którym nikt nie mówił nam, jak mamy żyć.