„Dlaczego w końcu sprawdziłeś wyciąg z mojego konta bankowego?” – zapytał mój mąż nerwowo, nie wiedząc jeszcze, że już w nocy zobaczyłam jego wiadomości do siostry.
„Myślałam, że płatność nie przeszła. Weszłam na swój osobisty rachunek. I tam… Oleg, gdzie jest czterysta pięćdziesiąt tysięcy rubli? To wszystkie nasze oszczędności.
Pieniądze, które odkładaliśmy na pierwszy rok studiów Maszy.” Oleg stał w drzwiach kuchni, ściskając w dłoni pasiastą ściereczkę do naczyń.
Jego twarz, zwykle spokojna i lekko wyniosła, nagle wyglądała pusto, jakby coś w nim pękło. W oczach miał ledwo skrywany strach.
Próbował się nawet uśmiechnąć, ale wyszedł mu krzywy, pusty grymas, jak u ucznia przyłapanego na czymś zakazanym.
Elena nie odpowiedziała od razu. Powoli odwróciła się od laptopa i spojrzała na niego. Między nimi, na kuchennym stole w kratkę, stały dwa kubki herbaty z cytryną, z których wciąż unosiła się para.
Zapach świeżo upieczonej szarlotki wypełniał całe pomieszczenie — Elena wyjęła ją z piekarnika godzinę wcześniej.
Ciepła, spokojna atmosfera weekendu boleśnie zderzała się z lodowatym strachem ściskającym jej klatkę piersiową. „Sprawdzałam potwierdzenie płatności za zajęcia z angielskiego Maszy” – powiedziała cicho, niemal szeptem. Głos jej lekko zadrżał.
– „Myślałam, że przelew nie przeszedł. Weszłam na konto… i zobaczyłam, że pieniędzy nie ma. Oleg, gdzie one są?” Oleg zrobił krok w jej stronę, machnął ręką jakby odganiał natrętną myśl, po czym nagle usiadł naprzeciwko niej.
„Lena, dlaczego panikujesz? Co to za ton jak z prokuratury?” – próbował brzmieć swobodnie. Chciał ją dotknąć, ale ona cofnęła rękę pod stół. – „Pieniądze nie zniknęły. Są… w pracy, że tak powiem. W inwestycji. Rodzina potrzebowała pomocy, przecież nie jesteśmy obcy. Jesteśmy rodziną!”
„Komu, Oleg?” – spojrzała na niego Elena. Jej twarz, zwykle łagodna, stała się ostra i chłodna. – „Komu dałeś czterysta pięćdziesiąt tysięcy rubli bez słowa? Z pieniędzy, które zbieraliśmy trzy lata?”
„Marina ich potrzebowała” – wymamrotał, unikając jej wzroku.
„Twoja siostra, która nigdy nic nie oddaje?”
„To było pilne. Nie miała wyjścia.”
„A my mamy wyjście?” – jej głos stwardniał. – „Masza zaraz idzie na studia. To były jej pieniądze. Jej przyszłość. Nie ‘nagłe potrzeby’ twojej siostry.”
Oleg gwałtownie wstał.
„Przesadzasz. Rodzina pomaga rodzinie. Zawsze tak było.”
Elena spojrzała na niego tak, jakby widziała go po raz pierwszy.
„Rodzina nie kradnie przyszłości własnych dzieci” – powiedziała spokojnie, ale twardo.
Zapadła cisza. Słychać było tylko deszcz za oknem.
„A te wiadomości z zeszłej nocy?” – zapytała Elena. – „Te, w których pisałeś, że ‘Lena się nie dowie’?”
Oleg zamarł.
Wtedy wszystko się zmieniło.