— Nie zamierzam zajmować się dziećmi twojej siostry. Zabieram naszą córkę i odchodzę! — powiedziała do męża, nie mając pojęcia, co tak naprawdę ukrywa jego własna siostra. Olga usłyszała znajomy dźwięk domofonu i zamarła z mokrym talerzem w dłoni.
Sobota, dziesiąta rano. Znowu. Jakby to był niekończący się rytuał, powtarzający się bez przerwy, bez wyjaśnień.
— Andrzej, to ona? — zapytała, nie odwracając się. Mąż wyszedł z pokoju z telefonem przy uchu, nawet na nią nie patrząc. Jakby już był w innym życiu, daleko od tego mieszkania.
— Tak. Swieta zostanie tylko na pół godziny. Ma rozmowę o pracę.
Olga powoli odłożyła talerz do suszarki. Jej ruch był spokojny, opanowany, ale w środku coś się boleśnie ścisnęło. To był trzeci raz w tym tygodniu.
Trzeci raz „tylko na pół godziny”. Wczoraj Swieta wróciła późno, z tymi samymi wymówkami, które brzmiały coraz bardziej pusto i bez sensu.
— Andrzej, posłuchaj mnie — powiedziała cicho, ale stanowczo. — Ja też mam dziecko. Dasha, nasza córka, to moja odpowiedzialność.
— Rozumiem — odpowiedział, nie patrząc na nią. — Ale Polina i Wika to dobre dzieci, wiesz o tym. Siedzą spokojnie i oglądają bajki. Nikomu nie przeszkadzają.
Drzwi otworzyły się gwałtownie. Swieta weszła szybko, trzymając obie dziewczynki za ręce, niemal je wciągając do środka, jakby bała się, że świat na zewnątrz je pochłonie.
— Dziękuję wam, naprawdę nie wiem, co bym bez was zrobiła — wyrzuciła z siebie szybko, nawet nie zdejmując płaszcza.
Olga skinęła głową w milczeniu, ale nic nie odpowiedziała. Jej wzrok padł na dwie małe dziewczynki. Polina i Wika od razu pobiegły do salonu, jakby to miejsce było im bliższe niż własny dom. Po chwili telewizor wypełnił mieszkanie krzykami bajkowych bohaterów.
Swieta weszła do kuchni i zaczęła szybko mówić o rozmowie, o możliwościach, o nadziei. Jej słowa mieszały się z dźwiękiem telewizora i bieżącej wody. Olga słuchała, ale w środku robiło jej się coraz ciężej.
— Zostawisz je dziś wieczorem? — zapytała w końcu. Swieta zawahała się tylko na moment.
— Jeśli wszystko pójdzie dobrze, wrócę wcześniej. Ale wiesz, jak to jest… rozmowy.
Olga wiedziała. I właśnie to „wiesz jak to jest” zaczynało ją doprowadzać do szału. W tym czasie Andrzej już zakładał płaszcz. Zatrzymał się na chwilę w drzwiach.
— Polina, Wika, bądźcie grzeczne — rzucił mechanicznie.
— A co z Dashą? — zapytała Olga zdławionym głosem.
— Co z Dashą?
— Jest w swoim pokoju. Nie powiedziałeś jej ani słowa.
Andrzej wzruszył ramionami, jakby to nie miało żadnego znaczenia.
— To twoje dziecko. Ty się nią zajmiesz.
Drzwi zatrzasnęły się cicho.
W mieszkaniu zapadła dziwna, napięta cisza — jak spokój przed burzą. W salonie śmiech dzieci mieszał się z dźwiękami telewizora. Swieta nadal mówiła o przyszłości, o zmianach, o nadziei. Na powierzchni wszystko wyglądało normalnie.
Ale Olga czuła, że coś jest nie tak. Kilka godzin później, kiedy Swiety rzekomo nadal nie było na „rozmowie”, mała Wika poprosiła Olgę, żeby znalazła coś w jej plecaku. Olga rozsunęła suwak i zamiast zabawki natrafiła na gruby papierowy plik.
W środku były dokumenty o eksmisji, zaległe rachunki za wiele miesięcy i oficjalne pismo z kancelarii prawnej. Siostra Andrzeja wcale nie szukała pracy — straciła wszystko i wykorzystywała ich dom, żeby ukryć dzieci, uciekając przed wierzycielami.
Gdy Andrzej wrócił wieczorem i zobaczył dokumenty na stole, zamiast wziąć odpowiedzialność, wybuchł gniewem, że Olga „grzebie w cudzych rzeczach”.
W tej chwili Olga zrozumiała, że jej małżeństwo nie żyje.
Spojrzała mu w oczy i zobaczyła obcego człowieka, który był gotów poświęcić spokój własnej rodziny dla chaosu i egoizmu swojej siostry.
Nie powiedziała już nic. Poszła do pokoju córki, wzięła Dashę za rękę i ubrała ją.
— Co robisz? Gdzie idziesz? — krzyczał Andrzej z korytarza. — Musimy zdecydować, co ze Swietą! Olga wróciła do przedpokoju, chwyciła walizkę, którą szybko spakowała, i spojrzała na niego spokojnie.
— Ja już zadbałam o swoje dziecko, Andrzej. A z twoją siostrą i jej długami radź sobie sam. Klucze są na stole.
Wyszła, zamykając za sobą drzwi.
Za nią został cudzy chaos. Przed nią — cicha, wolna sobotnia noc.