— Andrei do ciebie dzwonił? — głos Sofii był niski, ale napięty.
Kiwnęłam głową.
— W nocy. Około dziesięciu razy. Potem zaczął pisać. Najpierw groźby, potem „wróćmy, musimy porozmawiać”, a potem znów groźby.
Sofia mocniej ścisnęła moje ramiona.
— Odpowiedziałaś mu?
— Nie.
Spojrzała mi w oczy, jakby sprawdzała, czy nie ugnę się w ostatniej chwili.
— Dobrze zrobiłaś.
Elegancko ubrany mężczyzna obok nas, przedstawiciel sieci hotelowej, skinął uprzejmie głową w moją stronę:
— Pani Ionescu, bardzo się cieszymy, że udało się pani przybyć. To dla nas ważny projekt.
— Dla mnie też — odpowiedziałam spokojnie. Spokojnie. Za spokojnie. Jakby wewnątrz wszystko już spłonęło.
Przeszłyśmy szybko przez check-in. Business class, osobne stanowisko, bez kolejek — moja strefa komfortu. Ale dziś wszystko wydawało się inne. Jakby nie wracała tylko do pracy… lecz do samej siebie. Gdy zmierzałyśmy w stronę bramki, telefon znowu zawibrował.
Andrei. Zatrzymałam się. Sofia spojrzała pytająco.
— Odpowiesz?
Pomyślałam sekundę. Potem nacisnęłam „odbierz”.
— Tak.
Na drugim końcu zapadła cisza. Potem — ciężki oddech.
— Gdzie jesteś?
— Na lotnisku.
— Co znaczy „na lotnisku”? — w jego głosie pojawiła się ostra, niemal paniczna nuta. — Naprawdę chcesz wyjechać?
Uśmiechnęłam się lekko.
— A ty co myślałeś? Że zostanę w domu i będę gotować zupę?
Wydychał gwałtownie.
— Elisa, nie zaczynaj. Już wszystko powiedziałam. Bilety są anulowane.
— Nie, Andrei. To nie ty anulowałeś moje bilety.
Pauza.
— Co masz na myśli?
— Dokładnie tak. Anulowałeś rezerwację w klasie ekonomicznej. Mojej nie ruszyłeś. Bo nie mogłeś. Cisza po drugiej stronie zrobiła się ciężka, przytłaczająca.
— Kłamiesz.
— Nie. Przeszłam już przez check-in.
— Ty… — zaczął się jąkać. — Naprawdę wyjeżdżasz sama?
— Tak.
— A dzieci? A mama? Jesteś normalna?
Poczułam, jak w środku coś się twardego i lodowatego podnosi.
— Dzieci są u mojej mamy. Bezpieczne. A twoja mama to twoja odpowiedzialność, Andrei.
— Co ty robisz?! — jego głos eksplodował. — Masz wrócić! Jesteś moją żoną!
Zamknęłam oczy na chwilę.
— Nie. Już nie jestem zobowiązana.
I zakończyłam rozmowę. Sofia patrzyła na mnie w milczeniu.
— I?
— Jest w szoku — powiedziałam spokojnie. — To dopiero początek.
Poszłyśmy do bramki. Samolot powoli oderwał się od ziemi, a miasto pod nami zaczęło się zmniejszać, rozpuszczając w mgle. Patrzyłam przez okno i po raz pierwszy od dawna poczułam… ulgę.
Jakby ktoś zdjął z moich ramion niewidzialny ciężar, który nosiłam przez lata.
— Pierwszy raz naprawdę oddychasz, prawda? — powiedziała cicho Sofia stojąca obok.
Uśmiechnęłam się lekko.
— Wygląda na to, że tak.
— I co dalej?
Pomyślałam.
— Od teraz… nie wracam do tamtego życia.
Sofia pokiwała głową, jakby tego się spodziewała.
— W takim razie przygotuj się. Nie da ci spokoju.
— Wiem.
Wyciągnęłam telefon. Wiadomości od Andreia przychodziły jedna po drugiej. „Będziesz żałować”, „Wracaj natychmiast”, „Przyjdę na lotnisko”, „Nie masz prawa tak postąpić”. Otworzyłam galerię. Znalazłam wideo. Na ekranie — on. Jego twarz. Jego słowa. Jego gesty.
Kliknęłam „udostępnij”. Nie od razu publicznie. Najpierw w prywatnym czacie z kolegami. Potem w chmurze. A następnie — zaplanowany post na blogu.
Sofia zauważyła.
— Jesteś pewna?
— Tak.
— To już nie jest zabawa.
— To on zaczął — powiedziałam cicho. I odłożyłam telefon.
Gdy wylądowałyśmy w Bodrum, słońce już chyliło się ku zachodowi. Ciepłe powietrze, zapach morza, lekki wiatr — wszystko dokładnie tak, jak sobie wyobrażałam. Ale teraz nie była to tylko podróż.
Było to wyzwolenie. Powitali nas, zawieźli do willi.
Białe ściany, panoramiczne okna, basen z widokiem na horyzont. Siedziałam na tarasie i patrzyłam na morze.
Telefon znowu zawibrował. Tym razem — nieznany numer.
— Halo?
— Elisa… — głos był inny. Kobiecy. Mariana.
Napęczniałam napięciem.
— Słucham.
— Co zrobiłaś?! — w jej głosie mieszała się złość i zdziwienie. — Andrei jest wściekły! Mówi, że go ośmieszyłaś!
Wciągnęłam głęboko słone powietrze.
— Nic nie zrobiłam. Wyjechałam.
— Zniszczyłaś rodzinę!
— Nie — powiedziałam cicho. — Już dawno była zniszczona. Dziś tylko stało się to widoczne.
Na drugim końcu zapadła cisza.
— Będziesz żałować — powiedziała chłodno.
— Może — odpowiedziałam. — Ale nie to.
I zakończyłam rozmowę.
Później tego wieczoru Sofia przyszła do mnie z telefonem w ręku.
— Widziałaś to?
Spojrzałam na ekran. Moje wideo. Już nie było prywatne. Ktoś je udostępnił. Albo… Andrei. Komentarze rosły z każdą minutą: „To normalne?”, „Koszmar”, „Uciekaj od niego”, „To tyran”.
Spojrzałam i nie poczułam paniki. Tylko dziwny spokój.
— Nie ma już drogi powrotnej — powiedziała Sofia.
— Ani jej nie było.
Położyłam telefon na stole.
— Jutro zaczynamy pracę?
— Tak.
— Doskonale.
Patrzyłam na morze.
— A dzisiaj… po prostu żyję. Po raz pierwszy od dawna — naprawdę.