Gergő włożył wędzony boczek na górną półkę lodówki, którą zarezerwował wyłącznie dla siebie, po czym stanowczym ruchem zatrzasnął drzwi.
— Posłuchaj, Nóra. Od jutra każdy żyje na własny rachunek. Utrzymuj się ze swojej pensji. Połowę i tak wysyłasz synowi — a ja mam jeszcze utrzymywać was oboje? Stałam przy kuchence z pustym garnkiem w rękach. Tego dnia znowu nic w nim nie gotowałam.
— Mówisz poważnie?
— Całkiem poważnie — odpowiedział chłodno. — Ja pracuję na swoje pieniądze, ty na swoje. Jeśli chcesz pomagać synowi, proszę bardzo, ale nie z mojej kieszeni.
Odwrócił się na pięcie i poszedł do pokoju. Na jego talerzu pachniały smażone ziemniaki, mięso i sałatka. Przez chwilę patrzyłam na swój pusty garnek, a potem na lodówkę.
Po lewej stronie była jego „kraina”: pasztety, drogie wędliny, zagraniczne sery, oliwki.
Po prawej — moja „część”: paczka paluszków o smaku kraba i trzy jajka. Pracowałam jako kasjerka. Moja pensja szła na rachunki i na pomoc dla syna.
Tydzień później, kiedy przechodziłam obok salonu z kubkiem herbaty, Gergő zawołał za mną:
— Ej, czy ty ostatnio nie schudłaś? Nie jesteś przypadkiem na diecie?
Nie odpowiedziałam. Doskonale widział, co ląduje na moim talerzu. Makaron bez oleju — bo się skończył, a na nowy nie było mnie stać.
On rozwalił się na kanapie, skubał wędzone mięso i patrzył w telewizor.
— Taki oszczędny post jest nawet zdrowy! — roześmiał się i włożył kolejny kawałek do ust.
Bez słowa wróciłam do kuchni. Usiadłam na stołku i patrzyłam przez okno na ciemne podwórko, aż drżenie w dłoniach powoli minęło.
Tak minęły trzy tygodnie.
Wtedy Gergő oznajmił, że zbliżają się jego pięćdziesiąte urodziny.
— Okrągła rocznica, trzeba to uczcić — powiedział zadowolony. — Zaproszę z piętnaście osób. Chłopaków z garażu, paru kolegów z pracy, nawet szef przyjdzie. Przygotujesz porządny stół, to chyba oczywiste.
Zamiatałam okruszki ze stołu. Nawet się nie odwróciłam.
— Z czego?
— Z czego? — powtórzył niecierpliwie.
Odłożyłam ścierkę i spojrzałam na niego.
— Z jakich pieniędzy?
Już otwierał usta, żeby odpowiedzieć.
— Z twoich. Co tu tłumaczyć? Ty prowadzisz dom, prawda? Czy chcesz, żebym się skompromitował przed kolegami?
Ścierka była wilgotna i lodowata w mojej dłoni. Przeciągałam nią po stole raz za razem, chociaż dawno nie było na nim ani jednego okruszka.
— Dobrze, Gergő — powiedziałam cicho. — Przygotuję stół.
Mruknął z zadowoleniem, jakby załatwił drobną sprawę, i wyszedł z kuchni. Zostałam sama, nieruchoma. Patrzyłam na ścierkę w dłoni i czułam, jak coś we mnie pęka. Nie głośno, nie dramatycznie — raczej jak zbyt napięta nić, która w końcu bezszelestnie się zrywa.
W dniu jego pięćdziesiątych urodzin od rana krzątał się przed lustrem. Poprawiał kołnierzyk koszuli, zaczesywał włosy do tyłu i obficie spryskał się wodą kolońską.
Około szóstej pojawili się pierwsi goście. Mężczyźni z garażu, koledzy z pracy, śmiechy, uściski dłoni. Gergő aż promieniał z dumy.
— Gdzie jest gospodyni? — zapytał jego szef, rosły mężczyzna z krótko przystrzyżonymi włosami.
— W kuchni jeszcze krząta się przy jedzeniu! — odpowiedział Gergő z dumą. — Moja żona jest na wagę złota. Wszystko robi własnymi rękami. Taki stół przygotuje, że palce lizać!
Stałam w kuchni i słuchałam jego słów.
„Na wagę złota.”
„Taki stół przygotuje.”
Żołądek ścisnął mi się w supeł.
Chwyciłam największy garnek i zaniosłam go do salonu. Postawiłam go dokładnie przed Gergő, na środku stołu.
Rozmowy ucichły natychmiast.
Gergő spojrzał najpierw na garnek, potem na mnie.
Pod pokrywką była rozgotowana, posklejana, szara najtańsza pasta.
Obok położyłam paczkę soli.
— Nóra… co to jest? — zapytał zdezorientowany.
— Na tyle mnie stać — odpowiedziałam spokojnie. — Trzy miesiące temu zdecydowałeś, że jemy osobno. Każdy za swoje pieniądze. Pracuję jako kasjerka. Moja pensja idzie na rachunki, które płacę sama, i na pomoc naszemu synowi. A kiedy ja codziennie jadłam to — wskazałam na garnek — ty wieczorami jadłeś wędzony boczek i drogie ryby. Powiedziałeś, że to „zdrowa dieta dla oszczędnych”.
Na zewnątrz powietrze było ostre, ale nie było mi zimno. Walizka była lekka — spakowałam tylko najpotrzebniejsze rzeczy, żadnych zbędnych wspomnień.
Zatrzymałam się na chwilę przy bramie i spojrzałam na okna naszego mieszkania. Światło wciąż się paliło. Wyobraziłam sobie Gergő stojącego pośrodku pustego salonu, z garnkiem makaronu i stosem rachunków na stole, patrzącego bezradnie przed siebie.
Drganie telefonu wyrwało mnie z zamyślenia. Nie musiałam patrzeć na ekran — wiedziałam, kto dzwoni.
Nie odebrałam.
Przyjaciółka czekała na mnie. Tydzień wcześniej powiedziałam jej, że będę potrzebować u niej pokoju.
Ruszyłam w stronę przystanku autobusowego. Telefon znowu zawibrował w kieszeni. Wyjęłam go i wyciszyłam.
Nie chciałam już słyszeć niczego z tamtego świata.
Niech siedzi tam ze swoim wędzonym mięsem i dzieli półki lodówki sam ze sobą. Nie będę już patrzeć, jak je przed telewizorem, kiedy ja próbuję przełknąć suchy makaron.
Dość tego, że jego wygoda była ważniejsza niż wszystko inne.
Autobus przyjechał zaskakująco szybko. Wsiadłam i usiadłam przy oknie. Kiedy ruszył, zamknęłam oczy.
Nie wiedziałam, co czeka mnie jutro, za tydzień czy za miesiąc.
Ale ta niepewność już mnie nie przerażała.
Bo po raz pierwszy była naprawdę moja.