Marina usłyszała natarczywe dzwonienie do drzwi i od razu wiedziała, kto przyszedł. Serce ścisnęło jej się z niepokoju – Walentyna Pietrowna znowu pojawiła się bez zapowiedzi, jak zawsze. Kiedy otworzyła drzwi, zobaczyła teściową z dużą torbą przewieszoną przez ramię i szerokim uśmiechem na twarzy.
— Witaj, kochanie! — zaświergotała Walentyna Pietrowna, wchodząc do mieszkania, nie czekając na zaproszenie. — Postanowiłam odwiedzić ciebie i Olega. Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko?
Marina przełknęła ślinę.
Oczywiście, że miała. Ale nie potrafiła tego powiedzieć.
— Proszę, wejdź… — odparła cicho.
— Oleg jest jeszcze w pracy, ale zaraz wróci.
— Świetnie! — ucieszyła się teściowa, rozglądając się po mieszkaniu, jakby kontrolowała porządek. — W takim razie przygotuję kolację. Chcę ucieszyć syna prawdziwym domowym jedzeniem, a nie tymi… półproduktami.
Znaczące spojrzenie skierowane w stronę Mariny powiedziało więcej niż słowa.
Marina zacisnęła zęby. Gotowała doskonale i Oleg doskonale o tym wiedział. Jednak jego matka najwyraźniej postanowiła zepsuć jej humor od pierwszej chwili.
Po pół godzinie z kuchni dobiegł oburzony głos.
— Marino! Natychmiast tu chodź!
Marina weszła do kuchni i zamarła.
Walentyna Pietrowna stała przy kuchence z chochlą w ręku.
— Spróbuj tego! — rozkazała.
Marina ostrożnie skosztowała zupy i zmarszczyła brwi.
Była przesolona.
— Jak mogłaś coś takiego ugotować? — oburzyła się teściowa. — Tego nie da się jeść! Biedny Oleg… Jak on to znosi?
— Ale przecież dałam tylko odrobinę soli… Wczoraj próbowałam tej zupy i była dobra…
— Sama przed chwilą się przekonałaś, że jest niejadalna. Marina bez słowa patrzyła, jak teściowa demonstracyjnie wylewa zupę do zlewu, mrucząc coś o nieudolnych młodych żonach.
Następnego ranka czekała ją kolejna niespodzianka. Pod prysznicem wycisnęła szampon na dłoń, ale zamiast gęstej konsystencji spłynął rzadki balsam. Okazało się, że zawartość obu butelek została zamieniona.
— Pani Walentyno, czy przypadkiem nie zamieniła pani szamponu z odżywką?
— Ja? Niczego nie ruszałam! — odpowiedziała z niewinną miną. — Pewnie sama wszystko pomyliłaś. Dobra gospodyni zawsze pamięta, co gdzie stoi.
Marina czuła, że jej cierpliwość topnieje z każdą minutą. Trzeciego dnia zniknęły jej czarne buty.
Spóźniała się do pracy i przeszukiwała całe mieszkanie.
— Nie widziała pani moich butów?
— A nie schowałaś ich do szafy? — zdziwiła się teściowa.
Buty odnalazły się… w schowku za wiadrem na śmieci.
— Jak się tam znalazły?
— Nie mam pojęcia. Może kot je zaniósł.
Nie mieli nawet kota.
Każdy kolejny dzień wyglądał podobnie.
Raz krem do twarzy znajdował się w lodówce. Innym razem pasta do zębów była wyciśnięta do umywalki.
Kluczyki do samochodu nagle pojawiały się w zamrażarce.
Za każdym razem Walentyna Pietrowna udawała niewiniątko i przekonywała, że Marina jest roztrzepana.
— Nie rozumiem, jak Oleg może z tobą żyć — wzdychała. — W moim domu wszystko zawsze leżało na swoim miejscu.
Oleg, zmęczony po pracy, uspokajał żonę.
— Mama jest już starsza. Pewnie coś pomyliła. Nie przejmuj się.
Ale Marina wiedziała, że nic nie było przypadkiem.
Każdy wybryk był dokładnie zaplanowany.
Kulminacja nastąpiła w sobotni poranek. Marina postanowiła wyprać kremową jedwabną pościel, którą dostała od swojej mamy w prezencie ślubnym.
To był dla niej wyjątkowy podarunek.
Włożyła pościel do pralki, dodała detergent do delikatnych tkanin i włączyła program.
Po godzinie otworzyła pralkę.
Zamarła.
Cała pościel była różowa.
Pośród niej leżała jaskrawoczerwona damska skarpetka.
Marina nigdy takiej nie miała.
— Co to ma znaczyć?! — krzyknęła.
Do łazienki wbiegła Walentyna Pietrowna.
— Ojej… Co się stało?
— Skąd ta skarpetka?!
— Nie wiem. Może sama ją wrzuciłaś? Albo Oleg coś prał?
— To pani skarpetka! Zrobiła to pani specjalnie!
— Zwariowałaś? Po co miałabym niszczyć cudze rzeczy?
Jednak w jej oczach błyszczała satysfakcja.
— To był prezent od mojej mamy! — głos Mariny drżał. — Kosztował fortunę!
— I co z tego? To tylko pościel. Kupicie nową. Gdybyś była lepszą gospodynią, nic by się nie stało.
To była ostatnia kropla.
— Dosyć! — krzyknęła Marina. — Nie będę już tego znosić!
— Pakuj walizkę i wynoś się z mojego mieszkania!
— Marino, chyba oszalałaś! O czym ty mówisz? Ja nic nie zrobiłam!
— Nic?! Przez cały tydzień zatruwałaś mi życie! Soliłaś zupę, chowałaś moje rzeczy, zamieniałaś kosmetyki, a teraz zniszczyłaś pościel!
— Wynoś się! Natychmiast!
Hałas obudził Olega.
Wbiegł do łazienki i spojrzał na żonę oraz matkę.
— Co się tutaj dzieje?
Marina pokazała mu zniszczoną pościel.
— Twoja matka zrobiła to specjalnie!
Oleg podniósł czerwoną skarpetkę.
— Mamo… Skąd ona się tu wzięła?
— Nie wiem, synku. Pewnie przypadkiem…
— Przypadkiem? — przerwała Marina. — Przez cały tydzień robiła mi takie numery!
Oleg uważnie spojrzał na matkę.
Po raz pierwszy dostrzegł w jej oczach złośliwą satysfakcję.
— Mamo… Czy naprawdę niczego nie zrobiłaś?
Walentyna Pietrowna zrozumiała, że przegrała.
Jej twarz stwardniała.
— No dobrze. I co z tego, że to zrobiłam? Chciałam sprawdzić, jaką żoną jest!
— Jak mogłaś?! — Oleg był wstrząśnięty.
— Chciałam dla ciebie lepszej kobiety, a nie tej histeryczki!
— Dość! — przerwał stanowczo. — Mamo, spakuj swoje rzeczy. Zamawiam ci taksówkę.
— Co?! Wyrzucasz własną matkę przez tę kobietę?!
— Nie przez nią. Przez twoje zachowanie. Kiedy Walentyna Pietrowna pakowała walizkę, wciąż próbowała udawać ofiarę.
Oleg jednak był nieugięty.
Po odwiezieniu matki wrócił do mieszkania.
Marina siedziała w kuchni ze zniszczoną pościelą na kolanach.
— Przepraszam — powiedział cicho. — Nie wiedziałem, że potrafi być aż taka.
— Twoja mama mnie nienawidzi… — wyszeptała Marina.
— Nie pozwolę jej już więcej cię krzywdzić — odpowiedział Oleg, obejmując żonę. — Nie będzie tu przychodzić bez zapowiedzi. A jeśli jeszcze raz spróbuje cię upokorzyć, może zapomnieć o naszym domu.
Marina wtuliła się w niego.
Po raz pierwszy od wielu dni poczuła ulgę.
Wiedziała, że to dopiero początek trudnej walki z teściową.
Ale najważniejsze było to, że jej mąż stanął po jej stronie. Tymczasem Walentyna Pietrowna, jadąc taksówką do swojego domu, już układała plan zemsty.
Nie zamierzała poddać się bez walki.
Ta historia jednak dopiero miała swój ciąg dalszy.