Spojrzałam na niego spokojnie.
— Nie. Powiedziałam tylko prawdę.
— Musiałaś zrobić to właśnie przy mojej rodzinie?
— To twoja rodzina zaczęła tę rozmowę.
Kolia odwrócił wzrok.
Wszystko zaczęło się podczas niedzielnego obiadu u jego matki. Przy stole siedziało kilkanaście osób. Jego siostra, ciotki, kuzynostwo i kilku znajomych rodziny.
Na początku było miło.
Dopóki jego matka nie poruszyła tematu pieniędzy.
— Kolia ostatnio bardzo dużo pracuje — powiedziała głośno. — Szkoda, że cała odpowiedzialność finansowa spadła na niego.
Spojrzałam na męża.
Nie zaprzeczył.
Jego siostra pokiwała głową.
— No właśnie. Mężczyzna nie może wszystkiego robić sam.
Wzięłam spokojnie łyk wody.
Nie chciałam się kłócić.
Ale wtedy teściowa dodała:
— Gdyby moja synowa bardziej dbała o dom i mniej wydawała, Kolia nie musiałby się tak martwić.
Przy stole zapadła cisza.
— Mamo — powiedział Kolia cicho.
— Co? Przecież mówię prawdę.
Wtedy odłożyłam szklankę.
— Skoro już rozmawiamy o prawdzie, może warto powiedzieć wszystko.
Kolia spojrzał na mnie ostrzegawczo.
— Nie teraz.
— Właśnie teraz.
Wyjęłam telefon.
— W ciągu ostatniego roku zapłaciłam za nasz czynsz, większość rachunków, ratę twojego samochodu i trzy przelewy na konto twojej mamy.
Jego siostra zmarszczyła brwi.
— Jakie przelewy?
Teściowa natychmiast się odezwała:
— To nie wasza sprawa.
— Właśnie dlatego nie chciałam o tym mówić — odpowiedziałam. — Ale skoro publicznie zostałam przedstawiona jako osoba, która niczego nie dokłada…
Kolia zrobił się czerwony.
— Przestań.
— Nie zrobię tego.
Wyświetliłam historię przelewów.
— Tutaj są wszystkie kwoty.
Nikt się nie odezwał.
Jego ciotka spojrzała na teściową.
— Ty mówiłaś, że Kolia pomaga ci finansowo.
— Bo pomaga! — odpowiedziała nerwowo.
— Nie — powiedziałam. — Pomagałam ja.
Kolia wstał od stołu.
— Wychodzimy.
Poszłam za nim.
Dopiero kiedy zamknęły się za nami drzwi, syknął:
— Upokorzyłaś mnie przy wszystkich.
— Nie. Upokorzyło cię to, że prawda wyszła na jaw.
— Jesteś moją żoną!
— Właśnie dlatego przez tak długo milczałam.
Popatrzył na mnie bez słowa.
— Mogłeś mnie obronić — dodałam. — Wystarczyło, żebyś powiedział swojej matce, że nie jestem pasożytem. Nie zrobiłeś tego.
Kolia spuścił głowę.
— Nie chciałem konfliktu.
— A ja przez cały rok płaciłam za jego brak.
Tej nocy wróciłam sama do domu.
Następnego dnia Kolia długo się nie odzywał.
Wieczorem przyszedł do mnie.
— Masz rację — powiedział cicho.
Spojrzałam na niego.
— Co?
— Powinienem był powiedzieć prawdę od początku.
— Tak.
— I przepraszam.
Nie odpowiedziałam od razu.
— Przeprosiny nie wystarczą, jeśli jutro znowu pozwolisz swojej rodzinie decydować za nas.
Kolia skinął głową.
— Nie pozwolę.
Po raz pierwszy od dawna nie próbował się usprawiedliwiać.
A ja zrozumiałam, że tamtego dnia nie zniszczyłam rodzinnego obiadu.
Po prostu przestałam pozwalać, żeby kłamstwo było wygodniejsze od prawdy.