— Pani Marino Siergiejewno, proszę spakować swoje rzeczy — powiedziała Swietłana Wiktorowna, stukając paznokciem w moje biurko.
— Dziś zwalniamy pani stanowisko, a wypowiedzenie już przygotowałam.
— Na jakiej podstawie? — zapytałam, zasłaniając dłonią teczkę, którą właśnie wyjęłam z torby.
— Nie pisałam żadnego wypowiedzenia.
— Podstawa jest prosta: ja tak zdecydowałam — odpowiedziała głośno, żeby słyszał cały dział.
— Dość siedzenia tu jak pomnik, trzeba zrobić miejsce młodym.
— Zwolnienie nie odbywa się w ten sposób — powiedziałam spokojnie.
— I pani o tym wie.
— Niech mnie pani nie uczy, jak pracować — nachyliła się bliżej. Na biurku stała moja niedopita herbata, obok telefon i stary notatnik z zamówieniami dostawców.
Koledzy zamilkli. Nawet drukarka przestała brzęczeć.
Patrzyłam na Swietłanę Wiktorownę i myślałam tylko jedno: za wcześnie się cieszy. Miałam 57 lat i nauczyłam się rozpoznawać różnicę między rozmową służbową a próbą usunięcia kogoś przy świadkach.
— Nie podpiszę żadnego wypowiedzenia — powiedziałam.
— Proszę wyjaśnić powód.
— Bo dział potrzebuje szybkich ludzi — odpowiedziała, odwracając się do zespołu.
— A nie takich, którzy trzy razy sprawdzają każdy papierek.
— Sprawdzam, bo potem firma płaci za błędy — odpowiedziałam spokojnie.
— Jeśli to przeszkadza, problem nie leży w mojej pracy.
— Jaka pani troskliwa — uśmiechnęła się kpiąco.
— Tylko wszystkim już się znudziły te pani kontrole.
— Komu dokładnie? — zapytałam.
— Niech pani poda choć jeden konkretny zarzut.
— Mnie — ucięła.
— I to wystarczy.
Swietłana Wiktorowna pracowała u nas od roku jako kierowniczka działu. Od początku uznała, że stary porządek trzeba wyrzucić razem z ludźmi, którzy go znają.
Ja pracowałam w zaopatrzeniu od 19 lat.
Znałam dostawców, terminy, luki w umowach i tych, którzy zawsze próbują przerzucić odpowiedzialność w dół.
— Marino Siergiejewno — powiedziała z udawaną cierpliwością.
— Pani już dawno nie spełnia wymagań stanowiska.
— Wczoraj podpisała pani mój raport bez uwag — odpowiedziałam.
— A przedwczoraj prosiła pani, żebym sprawdziła umowę, bo sama nie znalazła pani błędu w cenie.
— Proszę nie robić teatru — syknęła.
— Wystarczy, podpisze pani dobrowolnie, dostanie odprawę i wyjdzie spokojnie.
— Nie — powiedziałam.
— Nie podpisuję cudzej woli. Uśmiechnęła się szerzej.
— Myśli pani, że ktoś pani pomoże? Dyrektor? HR?
Nikt nie będzie trzymał pracownika, który kłóci się z przełożonym.
— Nie kłócę się — odpowiedziałam.
— Odmawiam podpisania fałszu.
— Wielkie słowa — prychnęła.
— Zwykli ludzie odchodzą cicho.
— A ja nie odchodzę — powiedziałam.
— I nie podpisuję wypowiedzenia.
Nachyliła się nad moim ramieniem.
— Zrobimy to po dobrym — powiedziała cicho.
— Mogę napisać pani taką opinię, że nikt pani nie zatrudni.
— Nie prosiłam o przeniesienie — odpowiedziałam.
— I nie zamierzam odchodzić.
— Będzie pani musiała — powiedziała.
— Za 15 minut u dyrektora.
Wzięłam swoją teczkę.
— Pójdę — powiedziałam.
— Z dokumentami.
— Z rzeczami — poprawiła.
— Tak będzie uczciwiej.
— Uczciwie będzie najpierw przeczytać zarządzenie — odpowiedziałam.
W gabinecie dyrektora Pawła Andriejewicza i HR już czekano.
— Proszę usiąść — powiedział dyrektor.
Swietłana Wiktorowna zaczęła mówić pierwsza, ale została przerwana.
— Dziś nie oceniamy emocji — powiedział dyrektor.
— Tylko dokumenty.
Wyjęłam teczkę i zaczęłam układać papiery. Umowy, opóźnienia, kary, zgłoszenia — wszystko po kolei.
Z każdym dokumentem pewność Swietłany Wiktorowny malała.
— To nie atak — powiedziałam.
— To dokumenty.
Dyrektor uniósł rękę.
— Wystarczy.
— Od dziś Swietłana Wiktorowna zostaje odwołana ze stanowiska kierownika działu zaopatrzenia — powiedział.
— Jej obowiązki przejmuje Marina Siergiejewna.
Zapadła cisza.
— To znaczy… zostaję zdegradowana? — wyszeptała.
— Tak — odpowiedział dyrektor.
Patrzyła na mnie.
— Wiedziała pani?
— Wykonywałam polecenie dyrektora — odpowiedziałam.
Swietłana Wiktorowna zbladła.
— To pułapka…
— Nie — przerwałam spokojnie.
— To pani sama przyniosła mi gotowe wypowiedzenie.
Wyszłyśmy razem z gabinetu.
W korytarzu szła już obok mnie, nie przed mną.
— Myśli pani, że teraz będzie pani rządzić? — zapytała.
— Myślę, że teraz będzie porządek — odpowiedziałam.
— I dokumenty.
— Ludzie mnie znają — syknęła.
— Nie pójdą za panią.
— Rano słyszeli panią — powiedziałam.
— Teraz usłyszą zarządzenie.
Weszłam pierwsza do działu.
— Od dziś zmienia się kierownictwo — powiedziałam.
— Ja przejmuję dział zaopatrzenia i kontroli.
— Swietłana Wiktorowna zostaje odsunięta od zarządzania.
W pokoju zapadła cisza.
— Od tej chwili pracujemy według procedur — dodałam.
Ona stała bez słowa. I po raz pierwszy nie miała nic do powiedzenia.
Tego dnia nie krzyczałam.
Nie musiałam.
Bo decyzje były już zapisane w dokumentach.