Anna w milczeniu wsypała kaszę gryczaną do garnka.
— Dobrze — powiedziała cicho. Witalij prychnął, nie odrywając wzroku od jedzenia.
— „Dobrze”? — zakpił. — To zachowuj się jak należy. Ja zarabiam pieniądze, więc jem jak człowiek. A ty jedz swoją kaszę, skoro nie umiesz porządnie zarabiać.
— Zarabiam — odparła spokojnie Anna, lekko zwiększając płomień pod garnkiem. — Co miesiąc oddaję ci połowę swojej pensji na spłatę kredytu hipotecznego.
— Połowę! — roześmiał się, nalewając sobie kawę z osobnego słoika z napisem „Nie dotykać”. — Połowę z trzydziestu tysięcy. To nie są pieniądze, Aniu, tylko łzy. To ja utrzymuję tę „rodzinę”.
Anna nie odpowiedziała. Dawno nauczyła się milczeć, kiedy on czuł się panem świata. Kasza zaczęła wrzeć. Zmniejszyła ogień i usiadła na swoim końcu stołu. Ostatnio nawet stół miał niewidzialną granicę, tak samo jak lodówka.
— A tak przy okazji — powiedział Witalij, popijając kawę. — Dzwoniła moja matka. Pytała, kiedy w końcu wyprowadzimy się z mieszkania po twojej babci i wynajmiemy coś „porządnego”. Wstydzi się tutaj przychodzić.
„Mieszkanie po babci” było jedynym własnym mieszkaniem Anny, odziedziczonym po babci, wolnym od kredytu.
Hipoteka, o której tak często mówił Witalij, dotyczyła domku za miastem — jego wielkiego marzenia.
— Pomyślę o tym — odpowiedziała.
— No pomyśl, pomyśl — uśmiechnął się z drwiną. — Tylko nie myśl za długo. To nigdy nie było twoją mocną stroną. Anna w ciszy zjadła swoją kaszę, umyła talerz i poszła do pokoju. Wieczorem wyjęła teczkę z dokumentami: testament, akt własności mieszkania i wyciąg z konta.
Od kilku miesięcy potajemnie odkładała pieniądze.
Następnego ranka siostra zobaczyła ją podczas rozmowy wideo.
— Okropnie wyglądasz — powiedziała. — Coś się dzieje.
Anna blado się uśmiechnęła.
— Znowu poszło o lodówkę.
— Masz własne mieszkanie, Aniu. Dlaczego wciąż z nim jesteś?
Anna długo milczała.
— Pomyślę — odpowiedziała cicho.
Dokładnie to samo powiedziała Witalijowi. Tydzień później wrócił do domu wyraźnie podekscytowany.
— Kupujemy kolejną działkę pod domek. Weźmiemy następny kredyt.
— Następny? — szepnęła.
— To nie dla nas, tylko dla mnie — machnął ręką. — Ty nie musisz się tym przejmować.
Anna spojrzała na niego i zrozumiała, że wszystko już postanowił bez niej.
— A jeśli ja tego nie chcę? — zapytała spokojnie.
Zamarł.
— Słucham?
— A jeśli nie chcę już dłużej zaciskać pasa?
— Jesteś niewdzięczna! Dlatego od zawsze byłaś sama!
Te słowa zabolały ją bardziej niż policzek.
Poszła do przedpokoju i wyciągnęła jego sportową torbę.
— Masz godzinę, żeby się wyprowadzić.
— To też mój dom!
— Nie. To moje mieszkanie.
W tej chwili zadzwonił dzwonek do drzwi. Na progu stała jego siostra z bukietem kwiatów.
— Jesteśmy rodziną. Porozmawiajmy spokojnie…
— Nie — przerwała jej Anna. — Zbyt mocno rozgościliście się w moim życiu.
Kiedy wszyscy wyszli, w mieszkaniu zapanowała cisza.
Kilka dni później wymieniła zamki i złożyła pozew o rozwód.
Z czasem nauczyła się znowu żyć — spokojnie, po swojemu, bez „dolnej półki” w lodówce i bez cudzych zasad narzucanych we własnym domu.