„Sałatka smakuje jak mydło” – skrzywiła się moja szwagierka, odpychając widelec z obrzydzeniem, jakby dotknęła czegoś trującego.
Z teatralnym gestem odłożyła sztućce, tak wolno, by wszyscy mogli zobaczyć jej pogardę. Jej głos przeciął świąteczną atmosferę bez wahania.
Cicho podeszłam od strony kuchni i zaczęłam zbierać naczynia ze stołu, jakby porządek na talerzach mógł uporządkować także napięcie między ludźmi. Porcelana lekko brzęczała o szkło, łyżki cicho dźwięczały, a ja starałam się nie patrzeć na Olgę.
– Zepsułaś majonez, czy tak wymyśliłaś przepis? – dodała z szyderczym uśmiechem. Olga popchnęła sałatkę końcem widelca z przesadzoną ostrożnością, jakby była podejrzana. Na białym obrusie została żółtawa, tłusta plama, która wyglądała raczej jak oskarżenie niż przypadek.
Marina zesztywniała przy oparciu krzesła. W rękach ściskała kuchenną ściereczkę, jakby nie wiedziała, czy się bronić, czy milczeć.
Z piekarnika unosił się zapach pieczonej kaczki, zmieszany z jabłkami i przyprawami. Wszystko było gotowe na idealną kolację, ale ludzie przy stole niszczyli ją bez wysiłku.
– Ma ważność do marca – powiedziała spokojnie Marina. – Otworzyłam ją godzinę temu. Olga prychnęła.
– Nie wiem… smakuje jak mydło. Może kupiłaś ją w jakimś tanim sklepie? Te słowa nie dotyczyły już jedzenia. Dotyczyły tego, kto ma prawo tu być, a kto nie.
Na szczycie stołu siedziała teściowa, Lubow Iwanowna, jakby to miejsce należało jej się naturalnie.
– Olga jest wrażliwa na „chemię” – powiedziała chłodno. – Ma delikatny żołądek.
Słowo „chemia” spadło ciężko na stół. Denis milczał. Jakby próbował uniknąć konfliktu ciszą.
– Może po prostu jej nie smakuje – powiedział niepewnie.
Ale jego głos zniknął w powietrzu.
Marina odłożyła ściereczkę.
– Jeśli ci nie smakuje, nie musisz jeść – powiedziała cicho. – Ale nie musisz obrażać.
Zapadła cisza. Tylko zegar tykał jednostajnie, obojętnie.
Denis dalej grzebał w rybie, nie patrząc na nikogo.
– Mamo, sałatka jest dobra – mruknął w końcu.
Teściowa tylko uśmiechnęła się cienko.
– Jedz, Deniska. Po trzech latach małżeństwa niczego się już nie boisz.
Powietrze zgęstniało.
W Marinie coś pękło. Stara, nagromadzona frustracja, której nie dało się już powstrzymać.
Trzy godziny gotowała. Wydała pieniądze. Włożyła w tę kolację wszystko.
A teraz wszystko rozpadało się w kpinie.
– Mydło? – zapytała cicho Marina, patrząc na Olgę.
Odłożyła widelec.
– To, co robię dla was, naprawdę jest tylko „mydłem”? Czymś, czego używacie, ale nie doceniacie?
Denis poruszył się niespokojnie, ale nic nie powiedział.
– Marina, nie zaczynaj… – wymamrotał.
Ale ona już zaczęła.
Olga oparła się wygodniej.
– Jeśli masz problem z rodziną, to może problem jest w tobie.
Marina uśmiechnęła się chłodno.
– Może – powiedziała. – A może problem w tym, że przy tym stole niektórzy uważają się za ważniejszych od innych.
Zapadła cisza.
I w tej ciszy coś się zmieniło.